Van waar komt mijn hulp?
“Mijn hulp komt van de HEER”, zo zegt Psalm 121 het. De drie lezingen beschrijven samen het ontstaan, de werking en het doel van de Heilige Geest in de Kerk. Elk belicht een ander accent van één en hetzelfde gebeuren. De verrezen Jezus blaast zijn adem (Geest) over de leerlingen. Dit roept bewust Genesis 2, 7 op: God die levensadem inblaast. De Geest wordt hier gegeven om vergeving mogelijk te maken en om de leerlingen gezonden te maken. De Geest is een gave van de verrezen Heer, intiem, persoonlijk, levenwekkend. Wat in Johannes 20 in besloten kring gebeurt, wordt in Handelingen 2 publiek en universeel. De Geest doorbreekt angst en geslotenheid en maakt communicatie mogelijk over taal- en cultuurgrenzen heen: geen eenheid door uniformiteit, maar door verstaanbaarheid. De Geest maakt de Kerk verstaanbaar voor de wereld.
Paulus reflecteert op wat Pinksteren blijvend deed: één Geest, veel gaven, één lichaam. Niemand bezit de Geest voor zichzelf: charisma’s zijn dienstbaar, diversiteit is geen bedreiging, maar rijkdom. De Geest schept eenheid in verscheidenheid. Samengevat: de Geest die Jezus schenkt, wordt op Pinksteren wereldwijd hoorbaar, en vormt blijvend het ene lichaam met vele leden. Op de 6de Paaszondag had Jezus een “andere Helper” (of een Trooster of de Parakleet) beloofd; op Pinksteren, 10 dagen na Hemelvaart, 50 dagen na Pasen, wordt de belofte vervuld. De hulp is gekomen, neerdalend uit de hemel…
(B.N.)
