De enige ware God
De Schriftlezingen van Hemelvaart en van de 7de Paaszondag vormen samen één theologisch geheel rond Pasen, Hemelvaart, zending van de Kerk en leven in de kracht van Christus: ze vertrekken vanuit de verheerlijking van Christus om zich vervolgens te richten op de opdracht en roeping van de leerlingen/kerk in de wereld. In de eerste lezingen horen we hoe de leerlingen na Hemelvaart wachten op de Geest. Jezus trekt zich zichtbaar terug, maar laat zijn leerlingen niet verweesd achter. Hij belooft de Heilige Geest; de leerlingen blijven eensgezind in gebed, samen met Maria, tussen belofte en vervulling.
Bij de evangelist Mattheüs horen we dat de verrezen Christus alle macht in hemel en op aarde heeft en dat Hij zijn leerlingen naar alle volkeren zendt. Jezus belooft eveneens bij ons te blijven. Hemelvaart is geen afwezigheid, maar een nieuwe vorm van aanwezigheid. Bij de evangelist Johannes horen we het hogepriesterlijk gebed. Jezus spreekt over zijn verheerlijking, het eeuwig leven en Hij bidt voor de leerlingen die in de wereld achterblijven. De Kerk leeft uit de eenheid met God en onderling, geschonken vóór de zending.
Paulus trekt de lijn verder tussen de kosmische Christus en de Kerk als zijn lichaam: Christus zit aan de rechterhand van God en de Kerk is zijn lichaam én de plaats waar zijn heerschappij zichtbaar wordt. Petrus waarschuwt echter: christenen mogen zich verheugen, als ze delen in het lijden van Christus, omdat dit leidt tot openbaring van zijn heerlijkheid. Dit verklaart waarom de zending geen triomftocht is, maar vaak kruisweg. Onze troost is dat wij de enige ware God dienen…
(B.N.)
