Ware wijsheid
De eerste lezing benadrukt de menselijke vrijheid en het feit dat Gods wet geen willekeurige last, maar een weg naar leven is. De mens moet bewust kiezen voor Gods weg; God is niet verantwoordelijk voor het kwaad; de mens kiest zelf. Sirach schetst zo het morele fundament: een vrije mens die mag kiezen voor God. Paulus sluit daarop aan in de tweede lezing: echte wijsheid is niet werelds, maar een goddelijke wijsheid. Gods wijsheid overstijgt menselijke redenering. Alleen wie openstaat voor de Geest begrijpt haar. Deze wijsheid leidt naar het leven dat God bereid heeft.
De evangelielezing leert ons dat Jezus de Wet niet afschaft, maar vervult, door haar tot haar diepste bedoeling te brengen. Jezus gaat naar de wortel van de geboden en vraagt een gerechtigheid die dieper gaat dan die van de farizeeën. Jezus bevestigt de Wet, maar verdiept haar en Hij brengt 6 correcties of verfijningen aan. Hij verschuift de focus van extern gedrag of zelfs uiterlijk vertoon naar het hart. Voorbeelden: geen moord wordt geen woede; geen overspel wordt geen begeerte; geen valse eden wordt een betrouwbaar innerlijk. Gods weg wordt vervuld door een zuiver hart en innerlijke gerechtigheid. Jezus toont hoe deze goddelijke wijsheid in de Wet tot haar volheid komt: niet enkel externe regels, maar een vernieuwd hart, gevormd door Gods Geest. Van formeel tot moreel: daar komt het op neer. Zes eeuwen later zal de Islam terugkeren naar een meer formele godsdienst, met opnieuw spijswetten (kosjer wordt halal), kledingvoorschriften, strikte rituelen, dierenoffers,… De grote vraag is wat er gemakkelijker is: enkele formaliteiten vervullen of een door en door goed mens proberen te zijn…
(B.N.)