Onze innerlijke tempel
Op deze zondag gaat het over de tempel als plaats van Gods aanwezigheid en bron van leven, en hoe die werkelijkheid zich verdiept in Christus en de gelovigen. In de eerste lezing ziet Ezechiël water stromen uit de tempel, dat leven brengt tot waar het komt. Dit beeld staat voor Gods aanwezigheid die genezing en vruchtbaarheid schenkt. De tempel is hier het middelpunt van zegen en nieuw leven. In de tweede lezing past Paulus de heiligheid van de tempel toe op de gemeenschap van gelovigen. Wie deze tempel schendt, schendt zichzelf. Het fundament is Christus, en daarop moet gebouwd worden met zuivere materialen.
In het evangelie komt Jezus naar voren als de ware tempel. Jezus reinigt de tempel en zegt dat deze tempel afgebroken kan worden en dat Hij de Tempel in drie dagen kan heropbouwen. Johannes legt uit dat Hij sprak over het heiligdom van zijn lichaam. Jezus vervult en vervangt de stenen tempel: in Hem woont Gods volheid, en door zijn dood en verrijzenis wordt Hij de plaats van Gods aanwezigheid.
Kortom, in één zondag gaan we van een gebouw naar een Persoon en dan naar een gemeenschap. Jezus’ optreden in de tempel toont Gods ijver voor zuiverheid, wat ook geldt voor ons hart en onze gemeenschap. De evangelist Johannes zal deze thematiek verder uitwerken in het fameuze gesprek met een Samaritaanse vrouw: de gelovigen, “vervuld van Geest en waarheid” (Joh. 4, 23), zullen God aanbidden altijd en overal, en niet op één of andere berg. De aanbidding wordt een innerlijk gebeuren, geen formeel ritueel dat aan een plek verbonden is…
(B.N.)